Archive for the ‘Фотасюжэты’ Category

Фото из пустыни

Monday, November 15th, 2010

От моего изральского друга

Чарговая саляначка смачненькіх карцінак для маіх даражэнькіх

Sunday, July 4th, 2010
Цудоўная спявачка і вабны чалавек з Марсу

Нобелеўскі лаўрэат, геніяльны вучоны, кіраўнік Расейскай Дзяржаўнай камісіі па лжэнавуцы


Шкада, што Гінзбург ужо не з намі. І вось яшчэ адзін сусветна вядомы чалавек, расейскі фізік, пакінуў гэты свет: http://elementy.ru/lib/431065

А хто такі Кевін Мітнік?

Эмблема хакераў сусвету


Трошкі больш тут http://ru.wikipedia.org/wiki/Эмблема_хакеров, а ўвогуле, гэтая эмблемка мае дачыненне да клетачнага аўтамата – гульні “Жыццё” http://ru.wikipedia.org/wiki/Жизнь_(игра)

Символ Невидимого Розового Единорога


Для тых, хто не ў тэме – калі ласка, пагугліце.

Проста усім раю паглядзець фільм “Амаркорд” Феліні

1937 год, Напалеон Хіл з “Думай ды багацей” у руках

Бэн Кінгслі, чалавек, які сыграў Гандзі ў фільме з такой жа назвай

1977, дэбют Марадонны

Рука Бога

Кот Шрэдзінгера

Куклус клан 60-х у Амерыцы

Оша, здымак у амерыканскай турме, 1985 год

Вось такі вось round table tennis

Даражэнькія сябры, дабрабыту вам ва усім!

Да сустрэчы!

Пост – смачная зборная саляначка.

Tuesday, October 21st, 2008

Вітаю!!!

Так, не пісаў шмат часу. А накапілася столькі ўсяго. Не буду гэта ўсё разбіваць на шмат пастоў – няхай будзе вось такі адзін вялікі пост. Упэўнены, вам спадабаецца ягоны змест.

Пачнем з некаторых фота фестывалю Jazz Kaktebel 2008. Астатнія – унізе, у выглядзе галерэйкі. Гэтыя ж проста не змог не паказаць вам паасобку. Фота зробленыя Юляй Вецер – выдатным фатографам.

Мой прыжок у мора, адчыненае сіняе мора

Утыкаю ў джаз

Проста плакаць

Мая мара

Маўчу…

А зараз – два мае новыя вершы.

Дагэтуль, паасобку, бяз веры

Цудны вечар, і цудная ноч.
Мы не разам.
Але так салодка ляжалі побач нашыя целы.
Не было сэксу? Гэтую думку проч!
Колькі яго было ў нас
Дагэтуль, паасобку, бяз веры.

сярэдзіна кастрычніку 2008

Мае людзі.

Хто яны – мае людзі?
Чаму, калі яны побач,
мая душа зіхаціць ды смяецца.
Яны не проста добрыя,
ці ласкавыя, ці разумеючыя.
Ведаеце, гэта невыражальнае,
гэта як гэты верш, што з грудзёў ліецца.

Бывае, я задаюся пытаннем,
Ці не эгаізм гэта,
ці проста звычайнае мае свінства.
Людзей падзяляць на сваіх,
Чужых, ці іншых.
Але, колькі разоў я праверыў гэта,
Яны існуюць, дышуць.
Яны вяртаюць мяне ў дзяцінства.

І мо справа не ў эга,
А ў адчуванні моманту.
Людзі мае ведаюць, як гэта – дышаць бадзёраю раніцай.
Ноздрамі, як конь,
выпускаць пар, не жалець пару.
Церці доўга далоні, маўчаць,
Піць гарбату з нічым, без сладасцяў.

19 кастрычніку

Так. Што далей. Ізноў фота. На гэты раз – з двух вечарынак -вяселля майго паважанага і любімага сябры Лёшы Гракава-Конана (калі ласка, завітайце на яго староначку http://www.grakoff.org/). Зараз ён са сваёю прыгажунькае адпачывае ў Парыжы. Савет ды каханне! Горка! Віншую яшчэ раз, Лёша! Дарэчы, я быў там сведкаю. Іншая вечарынка – дзень нараджэння паважанай спадарыні Таццяны Пуцяцінай.

Напомню вам, сябры, што Таня вядзе цудоўную старонку аб смачнай ежы, а таксама прапануе свае паслугі. Вельмі раю. Падрабязней – вось тут http://casa-mila.livejournal.com/
Сведка.

Танчу стрыптыз. Дзяўчынка насамрэч прыгожая. Проста чамусьці там корчыць твар :) Мо шампанскае?

Спеў нават песенку

Насабіраў грошай для нараджэння хлопчыка

Ну, і невялічкі працяг

Курите мой милый,
Мне так это нравится.
С таким-то изяществом
Вы себя не отравите…

словы з вершу Тані.

Ну, што тут сказаць. ЖАНЧЫНА

:)

Ведаеце, Вярцінскі, НЭП, Аркестр Харанько. Ведаеце, разумееце, аб чым я?

З якімі людзьмі я маю шчасце мець адносіны…

Ну добра, зараз верш Тані.

Dolce vita по Путятиной

Я бы хотела Вас забрызгать любовью
Это было б не лишним в этот осенний день,
Пробегающий жёлтым котёнком
По упругим рукам уставших деревьев…

Горько-солёный запах маньчжурских орехов
В мои тёплые ноздри дымясь затекает,
А вы смотрите мягко, поправляя пальто,
И хотите сказать нечто очень большоё.

Я бы хотела выпить с вами вина
В этой просторной неприбранной кухне,
Любуясь движеньем деревьев
В запотевшем оконном стекле.

Мне бы было не страшно задёргивать шторы,
Рисовать влажным пальцем по мягкой муке,
И набрасывать шаль на холодном балконе,
Наблюдая, как дым вытекает из ваших ноздрей.

Курите мой милый,
Мне так это нравится.
С таким-то изяществом
Вы себя не отравите…

Ну вось, дабраліся да прозы. Проста некалькі разважанняў.

1) Во рту – лёгкий, неприторный вкус крови, немного гудит головушка, болит спина, но сегодня у меня получилось сальто назад без рук.
2) Думаю, что умение подавать себя – это второстепенное качество. Если человек фокусируется на этом, то как раз таки, в других он будет видеть меньше. также это ведёт к неискренности, недуманности, фантазированиям о себе большего, и неправильному отношению к своим настоящим качествам. А вот какие качества настоящие для человека? Ведь не умение улыбаться другим, и не подвешенный язык. Нечто другое, только его. Ты знаешь.
3) силы говорить о чём-то с близким человеком появляются, если отношения действительно дороги. А что такое – действительно дорогие отношения? Я думаю, в них не нужно говорить, ибо всё чувствуется. Я уверен, что всегда всё чувствуется. Вопрос только в одном – для чего отношения человеку – для бегства от себя (знаешь, удобно быть с кем-то) или всё таки для роста и открытия новых измерений. Во втором типе отношений измен почти не бывает. Но и таких отношений бывает не много.
4) зачем, для чего тебе виртуальное общение? Мне интересно. Я смотрю на себя, и понимаю, что действительно есть люди, с которыми нужно видеться чаще, которых нужно любить, заботиться. И эти люди – реальные, те, кого я могу обнять, потрогать, с которыми я могу пить чай, или собирать грибы, наконец. Зачем нужны другие люди, с которыми ты о чём-то переписываешься? Это ведь всё слова – почти ничего не значащие, или значащие несоизмеримо меньше действий, совместных действий, в которых происходит встреча энергетик, в которых – всё настоящее и живое – ж и в о е.

Ну люблю я рабіць вось такія дынамічныя трэшавыя малюначкі

Магчыма, маецца на ўвазе кватэра, у якой я жыў апошнія тры гады знаходжання ў Менску. Прыемна. Мы арганізоўвалі кватэрнік Пукста ды Атмараві.

Кампазіцыя пад назваю “Брэд”

Вось гэтая штуковіна намалёвана з дапамогай бактэрый, якія свеццяцца рознымі колерамі, бы маюць штучна зменены генатып. За распрацоўку методыкі стварэння каляровых якароў у ДНК бактэрыі (і не толькі) была дадзена Нобелешская прэмія гэтага году

Так. А зараз – іншыя словы. Вершы на ўкраінскай мове.

Вольга Башкірава
***

від вересня втомилася душа,
від золота дерев втомились очі,
і день, немов сполохане лоша,
Тремтить в передчутті німоі(і) ночі

Наташа Клімук
***

“Поговори зі мною тихо-тихо
І поглядом зігрій мій світ
Він так чекав тебе і стиха
Дрижав серед сумних боліт.

Колись він зміиться можливо
І стане кращим, більш простим
Та зараз зовсім неважливо
І я люблю його таким.

Таким буденним і святковим
Сумно-осіннім, волошковим
Нестримно-радісним, м*яким
Так! Я люблю його таким”

Дарэчы, а вось і Наташа.



Ірына Жыленка
***

“…..а у листопаді,
у старому місті,
слухала,як падало
осіннє листя

А його змітали,
бо ж таки-сміття.
А воно питало:
що таке “життя”?

Тихих ноток кілька-
це і є життя
Музика і тільки
ритм серцебиття….”

А зараз трохі карыснай інфы

1) http://vkontakte.ru/video811963_76539013 вось тут можна праз ваш браўзер паглядзець фільм “Чароўнае зялёнае”. Зацікавіць усіх, хто актыўна займаецца сваім ростам. Ну, не ў сэнсе ростам, які вымяраюць :)
2) вось тут вы зможаце знайсці зпіс фільмаў, якія варта паглядзець, бо яны адносяцца да катэгорыі zen фільмаў. З новага, што я паглядзеў – Мірны Войн (дзякуй Валодзі Камовічу – завітайце на ягоны блог, ці як правільна, камаблог http://www.kamovich.com/)
3) Новая вынятка
Истина действительно освободит вас, но только если вы признаете, что существует более чем один вид истины. Тони Шварц
4) ангельска моўнае спадарства можа знайсці цікавым і карысным прачытаць пра доказы Вялікага Ўзрыву
Evidence for the Big Bang

І, напрыканцы – аўтограф Паўла Севярынца.

ды цудоўны спадар Сонікс – дарэчы, ягоны блог тут http://gsonix.com/

Напрыканцы – галерэйка ўсіх фотак з кактэбелю – не шмат, але ж..


Да сустрэчы, сябры!!!

Уражанне адной ночы.

Thursday, July 10th, 2008

Заўтра еду ў Піцер. Упершыню. А ў Кіеве ідзе дождж. Праз некалькі хвілін, у 6 гадзін ранку, я буду бегчы ўздоўж Дняпра, слухаць Alone and Acoustic, купацца ў ранішнім Дняпры, ды збіраць думкі, што зусім распляскаліся гэтай ноччу.

Куркума. Гэты малюнак зроблены Таней Пуцяцінай

Вось тут вы можаце прачытаць поўнасцю пра куркуму, і значыцца, па думках Тані, і пра мяне. http://casa-mila.livejournal.com/4240.html

А гэта – дзённік піцерскай дзяўчынкі Тані Савічавай.

Зроблены падчас блакады Ленінграда. 6 лісткоў з 8 пералічаюць смерці яе блізкіх. Дзяўчынка памёрла ад хранічнай дыстрафіі ўжо апасля зняцця блакады..

“Адмазкі.”

Мой першы малюнак, які я выстаўляю на шырокі агляд.

І напрыканцы відэа з ютьюба маёй любімай Ані Дыфранка (ani difranko)

Улыбнула студзеньскім вечарам :)

Saturday, January 12th, 2008
Газіроўка!

Кіна-афіша

Навагоднія ды прышпільныя карцінкі

Thursday, January 3rd, 2008
Здаецца, гэта адкульсці спіянерана, але што рабіць :)


Кот ды снегавік

Бадзёра! Заўтра 5nizza!

Вельмі добры касманаўт

Лыжнікі (дзякуй, мой дарагі Ks)

Фрукты

На беразе


З Новым Годам, сябры!

Фота-конкурс – дзеля чаго гэта зроблена?

Monday, December 3rd, 2007
Недарэчнасць