Archive for the ‘гутарка’ Category

Любовь в своей наивысшей форме – это преданность, любовь к Божественному. Шри Шри Рави Шанкар

Friday, November 12th, 2010

Сердцевина, центр жизни – это любовь, но, кажется, что мы находимся очень далеко от своего собственного центра. Что может соединить нас с нашим центром, что может возвратить нас назад к самим себе? Этот поиск непрерывно продолжается. Для того чтобы иметь связь со своим центром, вам необходима небольшая нить, вам нужно держаться в жизни за нечто такое, что вселяет надежду, что зажигает свет в ваших глазах, что заставляет ваше сердце чувствовать себя легче, окрыляет ваше сердце. Что же это, чего не достает в нашей жизни, что может трансформировать нашу жизнь из страдания в празднование, что может превратить слезы печали в слезы радости, слезы благодарности? Эти необходимые нам нити, такие спасительные для жизни нити, такие веревки, такие струны мы называем Сутрами. В лаконичной форме в них выражена вся суть, они дают вам что-то, за что можно держаться, что возвышает вас. Тончайшая нить может заставить воздушного змея подняться и парить высоко в небе. Итак, этому уму нужна такая сутра, такая нить.

Одни из таких Сутр – это Бхакти Сутры, афоризмы о любви. В древние времена был такой мудрец, риши по имени Нарада. Нарада означает «тот, кто соединяет вас с источником, тот, кто находится и в центре, и на периферии, вовне». Большинство из нас крутятся по кругу на периферии, мы только пытаемся достичь своего центра, но никогда не достигаем его. Мы движемся по кругу, мы остаемся вовне. А есть такие, которые живут в своем центре, живут в своем собственном мире и не связаны с реальной действительностью жизни.
Вы найдете, что это часто происходит в мире. Некоторые люди очень погружены в свою идеологию, но они не так уж практичны, а те, кто достаточно практичен, отбрасывают все идеалы и цели, и, таким образом, в их жизни нет прогресса. Вам нужен баланс, срединный путь, связь между вашей идеологией и практичностью. Мудрость – это то, что дает возможность жить высокими идеалами в повседневной жизни, в мирском существовании. Риши Нарада также называют Девариши, игривым риши, который известен своим озорством. В двух различных местах он играет двойную роль. В Индии в простонародье существует такое выражение: «Не будь, как Нарада». Он мог везде создавать неприятности и проблемы, но все эти проблемы и неприятности потом оборачивались для всех чем-то очень хорошим.

Видите ли, в жизни не бывает веселья без озорства. Жизнь – это не борьба, жизнь – это не скука, жизнь – это не бремя на вашей голове. Жизнь – это праздник, это игра. Ваша жизнь – это игра и проявление сознания. Нарада был одним из таких риши. Одним из его качеств было то, что он мог и проказничать, и мог объединять людей, которые обычно не объединяются. Он мог соединить вас с вашим центром, с вашим собственным существованием.

Когда жизнь застаивается, становится инертной, вам необходимо идти к Нараде, он заставит вас двигаться вперед. А как же он это делает? С помощью небольших афоризмов, маленьких Сутр, нескольких слов мудрости – Бхакти Сутр. «Бхакти» – божественная любовь, любовь в своей наивысшей форме, любовь в своей кульминации.

Шри Шри Рави Шанкар

Про тигра, который верил, что он коза. ОШО. От Старинного Друга

Friday, November 12th, 2010

При родах умерла тигрица, и тигренок был воспитан козами. Конечно, тигр верил, что сам он тоже был козой. Это было просто, естественно; воспитанный козами, живущий с козами,
он верил, что был козой. Он оставался вегетарианцем, поедая и жуя траву. Он не подозревал, даже во снах ему не могло привидится то, что он тигр, а он был тигром.
Случилось так, что в один прекрасный день к стаду коз подошел старый тигр, и он не смог поверить своим глазам. Молодой тигр ходил среди коз!Козы не боялись и не осознавали
того, что тигр ходил среди них; тигр тоже ходил как коза. Старый тигр как-то умудрился взять его под опеку, потому что сделать это было очень трудно. Он убегал – он старался
укрыться, кричал и плакал. Он боялся, он дрожал от страха.
Все козы убежали, и он тоже старался убежать вместе с ними, но старый тигр взял его под опеку и потащил к реке. Он не хотел идти. Он сопротивлялся просто тому, чтобы быть
рядом с ним.Он изо всех сил старался не идти. Он был до смерти испуган, кричал, плакал, но старый тигр не отпускал его. Старый тигр все-таки тащил его к его озеру.
Озеро было гладким как зеркало. Он заставил молодого тигра посмотреть в воду. Он видел, глазами полными слез – видение не было ясным, но оно было, – что он выглядел точно так
же как старый тигр.
Слезы исчезли, и возникло новое ощущение; коза стала исчезать из головы. Он больше не был козой, но он не мог поверить своему собственному озарению. Тело все еще слегка
дрожало, он боялся. Он думал: “может быть, это мои фантазии. Как может коза вдруг превратиться в тигра?
Это невозможно, этого никогда не было. Такого еще никогда не было”. Он не мог поверить своим собственным глазам, но теперь первая искра, первый луч света вошел в его существо.
В действительности, он не был тем же самым. Он никогда бы не смог быть тем же.
Старый тигр привел его в свою пещеру. Теперь он не так упорно сопротивлялся, его нежелание не было таким сильным, он не так сильно боялся. Постепенно он набрался смелости,
собрал свое мужество.
Когда он входил в пещеру, он ходил уже как тигр. Старый тигр дал ему немного мяса, чтобы он поел. Это было трудно для вегетарианца, практически невозможно, его начало
тошнить, но старый тигр не хотел слушать. Он заставил его есть. Когда нос молодого тигра приблизился к мясу, что-то случилось: из-за запаха что-то, что было глубоко в его
существе, крепко спящее, было пробуждено.
Его потянуло, повлекло к мясу, и он стал есть. Когда он испробовал вкус мяса, рев прорвался через его существо. В этом реве коза исчезла, и появился тигр в своей красоте и
великолепии.
Ошо

23-ці выпуск рассылкі: “Самаразвіццё. Зразуменне сябе. Погляд знутры”

Thursday, August 21st, 2008

Дык, вось, сёння я выпусціў 23 выпуск рассылкі. Мне ён спадабаўся, як і спадабалася праца над ім. Шчыра і натхнёна.

Напомню, што падпісацца на рассылку вы можаце ў формачцы зверху, ці проста перашоўшы па спасылцы, таксама ўверсе.

А ніжэй, пад катам – гэты самы выпуск.

Эго.
Новая (для рассылки) триада кванторов описания смысла и гармонии существования: душа, дух, тело.
Несколько полезных выводов.

(more…)

Каментарыі на словы Біла Гейту.

Tuesday, July 15th, 2008

Вытрымка адсюль. Каментарыі – мае. Вельмі раю гэты рэсурс. Адзін з лепшых.

Недавно в одном из американских учебных заведений Билл Гейтс изложил подросткам, вступающим в жизнь, 11 вещей («правил»), которым не учат в школе. Его идея сводима к тому, что современное воспитание (в духе либерализма, политической корректности и романтики телевизионной поп-культуры) создало поколение детей, которые оторваны от реальности и не смогут достойно выжить в суровом мире.

Правило 1: Жизнь не справедлива – привыкайте.

>> таму што пануючая ў грамадстве мадэль (апраксімцыя жыцця) не супадае з рэчаіснасцю. Прытым тут цікавы момант. Не існуе аднаго погляду на жыццё, які ўсім будзе добра падыходзіць. Кожны павіннны адшукаць яго сам. Канешне, калі будзе жаданне. А калі не – дык можна выбраць з існуючых. Але калі выбраў з таго, што зрабілі за цябе – дык потым уся адказнасць будзе толькі на выбіраючым.

Правило 2: Общество совершенно не волнует Ваша самооценка. От вас ждут, прежде всего, достижений.

>> У гэтым – сэнс гульні. Гульня ў тым, што няма такога прадмету – пазнаванне сябе. І няма неэгаістычнай сістэмы самаразвіцця, якая дазваляе вырасці чалавеку незалежным. Прытым, вырасці дзесьці да 15-16 гадоў, а не пакласці жыццё на вырашэнне наступстваў сваіх памылак. Тады так – можна дасягаць чагосьці, ставіць мэты.. Тут цікава суаднесці вырабатку кармы ды ўплыў грамадства, культуры і адукацыі на чалавека, і ягоны жыццёвы лёс. Я так разумею, калі чалавеку пашанцуе, то атрымаўшы добрую адукацыю (у сэнсе – калі яго зрабілі свабодным чалавекам, але не зомбі аксіём) чалавек мае магчымасць без шышак адпрацаваць шмат чаго, што пры іншым раскладзе магло не адрабіцца і за жыццё. Цікавая тэма.

(more…)

Мае каханне (так, вясна!)

Tuesday, March 4th, 2008

Кожны раз, калі сур’ёзна задумваюся пра каханне, разумею яго па-рознаму. Калі пачынаю кахаць – адчуваю па-рознаму. Гэта кажа, што няма абсалютаў, няма гарантый, што ваш пункт гледжання на штосьці будзе з вамі ўвесь час. Памятайце пра тое, што ў вас ёсць адказнасць перад Вамі – праз некалькі месяцаў, гадоў, дзесяцігоддзяў.

Прывяду свае разуменне, адчуванне кахання на цяперашні час. Для мяне – гэта магчымасць праз год скарыстацца такою машынаю часу і ўспамятаць – а што было тады. Гэта дапамагае будаваць заканамернасці развіцця, росту ці дэградацыі самаго сябе.

Каханне, сэкс, хімія целу – як гэта звязана? Я думаю, калі сэкс асазнаны – ён вельмі падобны да шчырага позірку ў вочу каханай, ці танцу разам, ці маўчанню. Каханне праўляецца апасля некалькіх гадоў адносін, калі хімія адыграла сваю ролю. Калі апасля гэтага два чалавекі па ранейшаму могуць моўчкі шмат часу глядзець адзін аднаму ў вочы – яны могуць мець шанец на каханне (а магчыма, я хацеў сказаць, шанец на стварэнне кахання). Я гляджу любімаму чалавеку ў вочы. І я разумею, што гэта сусвет. Неадчыняльны. З неверагоднаю глыбіною. Калі ў мяне няма такога адчування – то магчымыя два варыянты разгледжання. Першы – наступны: я проста наасазнаны зараз, і мне трэба пабыць аднаму, сабраць волю ды думкі, раслабіцца, падумаць аб тым, чаму эгаізм малюе ў галаве такія малюнкі. І гэты варыянт не значыць, што штосьці не так у адносінах паміж людзьмі. Штосьці не тое ў маіх адносінах да сябе ў першую чаргу, а потым – да любімага чалавека. Мне бачыцца, што любімым людзям не трэба казаць адзін аднаму – ну вось, штосьці не так, падчас такіх станаў. Асабліва людзям пошуку, ці па іншаму, людзям, якія асазнана хочуць быць асазнанымі. Каму, як не такім людзям, ведаць, што ўсе зменьваецца, і твой родны любімы чалавек не можа заўсёды быць ветлівым, ці глядзець моўчкі ў вочы. Другі ж варыянт – гэта калі сапраўды няма кахання, і няма адчування вось такое блізкасці, няма абагульняльнага. Калі вельмі проста – няма веры.

Людзі ў пошуку не даражаць каханнем. Не даражаць з пазітыўнага пункту гледжання. Для іх свабода і асазнанасць – важней. Іх цяжка ўтрымаць целам, ежаю, чымсьці яшчэ. Іх не трэба ўтрымліваць, калі іх шлях супадае з вашым. Калі ім не трэба ісці насупраць свайму шляху з-за вас, яны будуць з вамі па сваёй волі. Але не павінна быць сентыментальнай прывязі да адзін аднаго. Можа быць вера – мы будем разам увесь час. І тады да – пакуль будзе існаваць вера – людзям не трэба прывязвацца. Але толькі не словы – я з ёю, ці з ім, бо мы разам шмат часу. Людзі павінны расці. Адчыняць сябе. Расквітаць. Людзі нараджаюцца і паміраюць адныя.

Каханне цесна звязана з асазнанасцю. Калі абодва чалавекі не маняць сябе, не бягуць ад чагосьці, не хаваюць свае страхі за ідэялам кахання. Тут жа з’яўляюцца думкі аб бястрашшы ў паводзінах з каханым чалавекам – калі іграць роль, але не быць сабою, каханне таксама можа абгортвацца хованкай ад сябе, ад іншых. Успамінаюцца словы Ўладзіміра Любарава аб партнерстве ў каханні:
Уважение в любви – это счастье другого человека.
Уважение в семье – это комфортное одиночество (отграниченность) внутри совместного существования
Уважение в партнерстве – это свобода и необусловленность в принимаемых совместно решениях.
Для мяне жыцце разам – гэта каханне, сям’я, партнёрства. Таму маем счасце іншага, добрую адзіноту (я б перадаў сэнс так. Калі табе можна сказаць падчас таго, як твой партнёр нешта ў цябе пытае – я зараз хачу пабыць адзін, і ні ў кога не будзе пытанняў – а чаму, і што здарылася, і ні адзін не заякарыцца на гэтых словах), свабоду і не абумоўленасць. Быць бястрашным – не значыцца быць без абаронным. Быць бястрашным значыцца не баяцца папасці ў непрыемную сітуяцыю, а гэта тое ж самае, як верыць у сябе і адчуваць свой стрыжань, які цяжка пагнуць, і які толькі закаляецца ў экстрыму.

(more…)

Дзе шукаць сэнс жыцця?

Wednesday, October 17th, 2007

Такое пытанне задалі арганізатары клубу дыскусіі што ладкуецца на open.by. Фармат дыскусій вельмі проста. Вядучы аб’яўляе тэму, і потым кожны жадаючы можна па ёй высказацца, ці зрабіць каментарый на словы іншага чалавеку.

Дарэчы, аўдыёкаст гэтага артыкулу – песенка “Запаліла Ночка” на словы Новіка Пяюна, якую на альмому-трыб’юту ў гонар гэтага вядомага беларуса выканала Таццяна Беланогая.

Вядучы можна таксама пабіць свае каментарыі. Спасылка на старонку з вынікамі абмеркавання тэмы наступная. Асаблівасцю з’яўляецца тое, што вядзе дыскусіі Аляксандр Грыцанаў – вядомы беларускі філосаф. Мае знаемства з ім адбылося падчас прагляду рубрыку гэтага ж парталу “Званы Госць” – пачытайце, раю ўсім, хто цікавіцца самаўдасканаленнем. Аляксандр – нягледзечы на тое, што ў гадах – вельмі малады чалавек. Без шаблонны. Прамы. Сучасны. Там ёсць ягоныя фотаздымкі – паглядзіце на вочы гэтага чалавека!

Некалькі цёплых словаў хочацца сказаць у гонар парталу open.by. Тут адчуваецца душа людзей, робячых рэсурс. І ў навінах, і вось у такіх рубрыках. Дзякуй вялікі за цікавыя задумкі!

Кубачак гарачай вады

(справаздача з Курсаў Нарбекава ўжо гатуецца)

А ніжэй – мой пост аб сэнсу жыцця і адказ Аляксандра Грыцанава:

Зміцер:

Паспрабую адказаць на вашае пытанне. Цалкам згодны з вашымі словамі пра тое, што на працяг жыцця сэнс мяняецца. Таму думаю, трэба быць упэўненым у тым, што ты робіш зараз, але не ў сэнсе. Іншымі словамі, справа, занятак, само жыццё павінна прыносіць чалавеку задавальненне зараз. Пры гэтым не трэба вяртацца да прошлых памылак, бо рабіліся яны з адчуваннем іншага сэнсу, але старацца жыць сабой, і таксама зараз. Успамінаецца Форэст Гамп, Гандзі.

Думаецца, самым важным у пошуках сэнсу жыцця для чалавека з’яўляецца яго магчымасці ў асэнсаванні свайго асазнання. Калі чалавек асазнаны, дык тады ягоныя заняткі на дакладны перыяд будуць прыносціць яму ці вялікае задавальненне, ці вялікую болю (у выпадку, калі ён дзейнічае супраць свайго асэнсавання). Калі гэта будзе шчасце, радасць – тады добра, гэта награда за труд быцця асазнаным. Інакш – расплата за слабасць.

Дапускаю, што, напрыклад, гопнік, можа мець свае шчасце і свой сэнс жыцця. І ён будзе ў гэтым фатальным, поўным.

Мне зараз вельмі пасуе ідэя аб сцвяржэнні смыслу свайго жыцця самім чалавекам. Сваёй мэты. Для сябе. Прыватнай. Але абавязкова вельмі складанай, мэты – вызава. Перш найперш, самому сабе. Веру, што падчас дасягнення такіх мэтаў, чалавек вельмі зменьваецца, і вынаходзіць свой сусвет, свае мэты, свае правілы гульні. З гэтага пункту гледжання сэнс жыцця – для шырокіх самаў можна абагульніць, для асобы з вялікай літары – складана.

Самыя шчаслівыя моманты цяперашняга майго жыцця – хвіліны татальнага пагружэння ў свае мэты, калі упэўненасць у тым, што я раблю, неверагодная. Калі я ўвесь у гэтым. Але адчуваецца, што тут трэба мець волю, каб гэтая упэўненасць, і мэты, не зменьваліся. У самым звычайным занятку можна знайсці штосьці неверагоднае (успамінаецца ваш прыклад аб чалавеку, які займаўся тайскім боксам, і ягоныя словы пра выхад з рэяльнасці – не памятаю дакладна, але сэнс такі). Але галоўнае – паверыць у свой шлях, і жыць ім, а не рабіць яго. Думаю, калі сабраць разам вельмі таленавітых спартсмэна, пявачку, палітыка, бізнесмэна – у іх сэнсы будуць рознымі, але іх якасць – агульная.

Калі зрабіць вынікі, дык зараз для мяне сэнс жыцця, гэта:
– асазнанасць
– занятак любімай справай. Шчырае атрымоўванне задавальнення ад заняткаў
– унутраная свабода. Мне падабаецца мець галаву чыстай, і мець магчымаць жыць свабоднымі, нестандартнымі ўчынкамі. У гэтым напрамку вучыцца і вучыцца.

Аляксандр Грыцанаў:

Спасибо. Сам бы подписался под весьма многим из Вашего спича.
Добавлю лишь: такое осмысление ОЧЕНЬ дорого дается. И – что самое печальное – требует платы постоянно, на протяжении всей жизни. Подобного масштаба переходы личности от одного состояния к другому, наверное, и можно называть «инкарнациями». Возможно, восточные ребята (индуисты, буддисты – хотя их версии учения о реинкарнации кардинально расходятся) эти метаморфозы и имели в виду.
Тот парень – чемпион по тайскому боксу, дотошно разбирающийся в мантрах и старообрядческих молитвах – некогда получил приличный срок заключения. Хотя в условиях современного социума очень часто перед человеком нет выбора (подчиниться обстоятельствам или нет), ибо признание превосходства внешней силы над тобой означает поражение Твоего смысла жизни. И тогда – безоговорочно – уж лучше срок…
Знаю, о чем говорю.

Навіна

На днях я паставіў плагін да двіжку сайта, які дазваляе даведвацца, колькі чалавек чытае тую ці іншую старонку. Калі гэтая Вас зацікавіць – перыядычна буду выкладваць вынікі гутарак з вядомымі людзьмі (у маім архіве ляжыць некалькі вельмі цікавых і каштоўных для мяне).

Ці спадабаўся Вам гэты артыкул?

View Results

Loading ... Loading ...

Новая тэма клубу – “ці становіцца чалавечы мір дабрэй?” Вы маеце магчымасць прыняць удзел у абмеркаваннях, і выслухаць думку вельмі неардынарнага чалавеку!

Дзякуй за ўвагу. Беражыце сябе!