Archive for November, 2007

Падарунак!

Wednesday, November 21st, 2007

Вось ТУТ вы маеце магчымасць паглядзець апошнія 250 карцінак, якія былі запошчаны карыстальнікамі Жывога Журналу (дарэчы, фотаздымкі са свайго папярэдняга пасту я ўбачыў!).

А ніжэй – проста нарэзка з малюнкаў, якія мне спадабаліся.

Канцэрт “Срэбранай свадьбы” – не перакладаў назву

Казяўкі

Сумны Анёл

(more…)

Проста занятныя фотаздымкі!

Wednesday, November 21st, 2007
Восеньская комната майго сябра, спадара Сонікса

Няма каментаў:)

Якая цудоўная задумка – прысвячаць рэлізы прадукту знакамітым Джазмэнам.. Майлз Дэвіс, Чарльз Мінгус..

Напэўна, нехта бачаў такую картынку на Зміцяркому гэтым леткам:)

Кахаю. Не баюся кахаць. Веру.

Wednesday, November 21st, 2007

Нездарма больш чым паўгода таму назад паявіўся вось такі запіс Каханне… Мае каханне… З чаго яно складаецца?.

Толькі зараз прыйшло ўсведамленне майго кахання да Ксю. Я зразумеў, адчуў вельмі важную рэч. Аб ёй я думаў шмат часу; і шмат дзён, тыдняў, месяцаў, гадоў я праводзіў не з тымі. Адказ вельмі просты. Ёсць каханне фізічнае, каханне цела, якое базуецца на фізіялагічных працэсах, і ёсць каханне духу, асобы, калі ты асазнаны падчас кахання, калі твая галава кружыцца ад асазнання моманту, шчасця, радасці падчас думак аб любімай жанчыне.

Ёсць некалькі прынцыпаў такога кахання. Аб гэтым я раскажу апасля, а зараз яшчэ раз – фотаздымак, які будзе вісець у нашай з Ксю комнаце, на галоўным месцы:) Выбачайце, не магу не марыць. Праўда гэта не мара, а дакладная вера, веданне, што так будзе!

Вочы каханай

І вершык, які з’явіўся неўзабаве апасля майго прызнання:

Я начал писать,
когда полюбил впервые.
Я плакал впервые,
когда признавался тебе.
А раньше глаза твои
нежным омутом были.
Сейчас я в них
нахожу вдохвовенье себе.

Пакуль. Усім жадаю кахання, веры і моцы асобы, каб здзейсніваць свае мары!

Юрій Мороз, Карлос Кастанеда о вере

Friday, November 16th, 2007

О какой вере идет речь? О вере В СЕБЯ.

Тогда как мы все время говорим о вере в других. В Президента, демократию, учителей, учебный курс и еще что-то, во что мы верим или нет, пытаясь спрятать от себя то, что нам приходится верить в кого-то или во что-то, тогда, когда мы не верим В СЕБЯ.

Но это еще не все. Верить или не верить – это наш выбор. Это не что-то внешнее решает за нас, верим ли мы в себя или нет. Это мы сами принимаем решение.

Вот что пишет Карлос Кастанеда:
“…секрет воина в том, что он верит, не веря. Разумеется, воин не может просто сказать, что он верит, и на этом успокоиться. Это было бы слишком легко. Простая вера устранила бы его от анализа ситуации. Во всех случаях, когда воин должен связать себя с верой, он делает это как выбор, как выражение его глубочайшего предрасположения. Воин не верит, воин должен верить.
…Воин учитывает все возможности, а затем выбирает верить в ту из них, которая соответствует его глубочайшему предрасположению… Ты должен верить в это. Скажем так, без этой веры у тебя нет ничего”.

Без этой веры у каждого человека есть лишь сомнения, откладывание, нерешительность и потеря времени.

Чтобы начать верить и поддерживать эту веру, нужны постоянные усилия.

Воин не верит, воин ДОЛЖЕН верить.

“падчас няскончаны верш”

Friday, November 16th, 2007

“Адзін сярод сваіх родных людзей” (альбо “падчас няскончаны верш”).

Слухаючы музыку, якая мне падабаецца, і заводзіць глыбока, але не цёмна,
Я з заміленнем назіраю за думкамі, што прыходзяць да мяне, раптоўна.
Яны таксама не цёмныя, але шчырыя, як птушка, што ляціць да свайго гнязда,
Або казуля, якая спужалася стрэлаў, ды не ведае што рабіць, стаіць нерухома, адна.

Так і я гэтым вечарам быў неабагрэты, неабласканы табою, адзін сярод сваіх родных людзей.

Восень.

Friday, November 16th, 2007
Восенню я шмат прыгаў:)

Восенню я смакаваў жыццё:)

Восенню я пісаў вершы…

Восень.

Так, быццам гэтага ніколі ніхто не рабіў.
Не было ні фарфараў, ні войнаў, ні шлюбу,
Адчыняючы вочы, я цябе палюбіў,
Ты з’явілася лёгка, без суму і бруду.

15.10.2007