Archive for May, 2008

Крым 2006: Фота-справаздача: частка 1

Friday, May 30th, 2008

Прывітанне, Спадарства!

Рады, вельмі рады паведаміць, што праз гадзінку ў мяне цягнік у Крым – у Лета, у Горы, і на Мора. Гэта будзе працягвацца да 16 чэрвеня.

Маршрут падарожжа – вельмі насычаны – усё ўзбярэжжа Крыму, пячорныя гарады. Вось тут – гэтае шчасце http://forum.zmicer.com/viewtopic.php?t=375

А вось тут – як мы з спадаром Ганства Соніксам гатаваліся да падарожжа http://forum.zmicer.com/viewtopic.php?t=377

І яшчэ – назакуску – цудоўны пост Майго Сашы Ганста Браза аб сваіх сябрах (я ганарова ёсць сярод іх)
http://gsonix.com/about-2/friends/ Увогуле, раю вам звярнуць увагу на гэты блог.

Ну а зараз – проста фоткі. Іх насамрэч зашмта больш, але не паспяваю выкласці ўсё. Да сустрэчы, сябры!










(more…)

Крым 2006 -> нечакана знойдзеная вялізная справаздача :)

Friday, May 30th, 2008

Джур-Джур – Рыбач’е – Алушта – Ялта –Сімеіз.

Зранку, пажэршы (па словах спадара Павала), былі ўражаны, канешне, з добрага боку. Гаспадар стаянкі “Вяселы манах”, Анатоль Пятровіч, пачаставаў нас добрай гарбатай, манаскай, як ен назваў гэты напой. Сапраўды, гэта было вельмі смачна. Пра Анатоля можна распавядаць шмат. Чалавек пошуку, жывучы ўлетку са сваёй сям’ёй у палатцы каля вадаспаду Джур-Джур ня можа быць не цікавым! Так яно і атрымалася. Высветлілася, што Анатоль займаецца ёгай, і што сам праводзіць заняткі вось прама на гэтай турысцкай стаянцы. Пасля гарбаты мы вельмі разгаварыліся, ну і давай фоткацца ў разнастайных варыяцыях. Як файна глядзелася яго дачка ў адзенні тыбецкага манаха… Шмат чаго цікавага расказаў Анатоль, асабліва ўрэзаліся ў памяць ягоныя словы: “Жыццё ў пошуку – гэта..” І ўсё, больш не працягваў.. І ў вачах такое полымя, і самому хочацца дадаць, нібыта пабачыўшы думкі нашага вясёлага манаха – такі боль.. і такое задавальненне! Апасля зносін з Анатолем амаль увесь дзень адчуваў энергетыку гэтага чалавека, і штосьці мне кажа, што сустрэча гэтая – не апошняя.
Далей нам пашанцавала – маладыя людзі (Жэня ды Аксана, прывітанне!) на добрай машыне падкінулі нас да пасёлка Рыбачага, адкуль мы ўжо без вялікіх перашкодаў даехалі на маршруццы да Алушты. Была магчымасць выйсці раней, на Сонечнагорскім, але так разважыўшы, што ад Рыбачага ідуць прамыя маршруткі, выбралі апошні.
Алушта… Гэтаы горад у гэтую маю вандроўку па Крыму я бачыў толькі на вакзале. Алушта –Ялта, Алушта – Лучыстае, Алушта – Ангарскі перавал:) Таму нічога путнага пра яго не скажу. У тым годзе здаецца тут мы рабілі грандыёзныя эка-пасяленні ў мясцовым скверыку, адкуль нарадзіўся цэлы пласт эка-лексыкі, накшталт, эка-пацярпець, эка-пацярпелы, эка-немагу. Вышэй прыведзеныя словы – толькі вяршыня айсбяргу, далей – проста цёмны лес.. Запоўнілася Алушта толькі тым, што тут вельмі цяжка знайсці бясплатны пляж, ды проста месца, каб правесці ноч. У тым годзе мы ўвечары прайшлі дзесьці 2-3 кілометры па ўзбярэжнай, і нічога не знайшлі, усе пляжы ахоўваліся. Як мне ўзгадваецца, усе ж такі пляж мы знайшлі, там нават былі насцілы каб загараць :), але зранку былі разбуджаныя моцным гоманам – уставайце, пайшлі вон! Таксама вельмі ўразіў шлях, якім мясцовыя міліцыянты зарабляюць грошы. На тым, што ловяць бедных турыстаў, якія карыстаюцца мясцовым скверыкам, каб зрабіць свае не занадта цяжкія ды доўгія справы. Ды яшчэ як зарабляюць. Арганізавана, перакрываюць усе шляхі, на 2-3 чалавек у скверыку ўвечары тут дзесьці 5-10 міліцыянтаў. Ты можаш нават не паспець пачаць, а яны тут. І нават сведка ўжо есць, які ўсе бачыў. Тое ж у Судаку з пляжным каханнем. Толькі там яшчэ больш цікава. Уявіце – ён, яна, вялікі запал, які падцвяржаецца справай, і тут ліхтарык ды словы – пройдзем, паважаныя! Прыходзіцца адкупацца… :)
Але канешне, у Крыму гэтыя ўсе рэчы ўспрымаюцца нармалёвы, быццам так і трэба. Лозунг “дзіч у прыгажосці, прыгажосць у дзічы” працуе тут проста адменна:)
З Алушты – дабраліся ў Ялту, адтуль – у Сімеіз.
Спачатку – пра цікавую сустрэчу. Жанчына, Вольга, добра ведае Крым, жыхарка Гурзуфу. Разгаварыліся аб Крыму, ды неўзабаве перайшлі на іншыя рэчы, і вось яна ўжо расказвае пра падарожжы на Байкал, у Туркменію. Што запомнілася – дык гэта шлях, якім чынам яна з сябрамі рабілі свае вандроўкі. Спачатку сябры збіраліся ды вырашалі, што б яны хацелі зрабіць (звычайна гэта было падарожжа з цікавымі задумкамі), а потым цэлы год уся кампанія гатавалася да яго.
Я адразу палюбіў Сімеіз. Штосьці ў ім мне кінулася ў вочы яшчэ на маленькім вакзале, але ж, першае уражанне не было падманным. Узбярэжная, маленькі пляжык – проста цудоўныя. Шкада, што мы толькі і паспелі, што паесці фруктаў ды трошкі паплаваць. Але гэтага хапіла, каб Сімеіз стаў пунктам нумар 1 майго наступнага вялікага падарожжа ў Крым. Пунтам адзін жа ў Сімеізу была гара Ай-Петры, а як потым высветлілася, і ўся Ялцінская яйла..
Пачну з фактаў – вышлі мы ў 8.30, на месца прыйшлі у 2.30. 6 гадзін, з якіх дзесьці тры – гэта ўжо падарожжа па самой яйле, начной падарожжа, непараўнальнае ні з чым. Уявіце – ўнізе вы бачыце маленькія –маленькія агеньчыкі Сімеізу, адчуваеце проста неверагодна чыстае паветра, з водарам шмат дзесяткаў якіх траваў, бачыце столькі зорак, сядзіце на мяккай траве – усе гэта Ялцінская яйла ноччу:) І потым яшчэ тры гадзіны цуднага падарожжа (канешне напрыканцы пачалася дзіч, бо стомленасць давала аб сабе ведаць).
А зараз, аб тым, як бы падымаліся. Маршрут такі (называецца яўрэйка). Выходзім з Сімеізу на шашу, даходзім да развілкі, на якой дарога з Ялты падзяляецца на старую, севастопальскую шашу, ды новую, на Сімеіз. Зварочваем на старую, Севастопальскую, ідзем уверх, пакуль не пабачым кран, а потым ад яго па дарозе ўверх, і кіламетраў праз 10 – будзеце на яйле, як і мы (за мартрут гэты дзякуй незнаемцу, які на словах нам усе расказаў у бусе з Ялты ў Сімеіз). Я вось на яйле пачынаецца самае цікавае. Не арыентуйцеся на агеньчыкі, якія будзеце бацыць, як гэта зрабілі мы (думаю, гэта каштавала 5-8 кілометраў). Якрамя пад’емніку на Ай-Петры тут яшчэ есць некалькі трыянгулятараў ды нейкая астранамічная ці ваенная база, на агеньчыкі якой мы накіроўваліся, марачы пра тое, што гэта мясцовая рэстарацыя. Рэстарацыя не атрымалася, а блізка к тром гадзінам ночы мы выйшлі на нейкі забор, і падумаўшы, што за год шмат змянілася, пад’ёмнік агародзілі, мы вырашылі спыніцца.
Ніколі каша не шла з такім смакам! Мы сядзелі на “вяршыні міру“ ды смакавалі самую смачную ў свеце ежу!
А потым засыналі, шчаслівыя. Нават не засыналі, а заснулі, бо гэта заняло дакладна не болей хвіліны:)

Ай-Петры – Місхор – Ялта – Гурзуф – Аю-Даг

(more…)

Аляксандр Вярцінскі ды Аркестр Харонька.

Sunday, May 25th, 2008

Спецыяльна для сяброў рассылкі выкладваю арыгінал песні “Матросы” у выкананні Аляксандра Вярцінскага ды кабарэ-фрык-джаз версію ад выдатнай украінскай групы Аркестр Харонька.

Выстава малюнкаў выхаванцаў дзіцячых дамоў г.Мінска

Thursday, May 22nd, 2008

Сябры, прывітанне!

Ёсць такая цудоўная дзяўчынка – Мара. Яна з сябрамі займаецца
дабрачыннасцю. Усё гэта звязана з дзеткамі, якія жывуць у дзіцячых
дамах.

Дык вось. Па-першае, у цэнтры дзіцячай творчасці Фрунзенскага раёну адбудзецца выстава
малюнкаў выхаванцаў дзіцячых дамоў г.Мінска. Выстава будзе праходзіць
ў межах акцыі “Маляванка”, што праводзілася цягам некалькіх месяцаў
сярод дзіцячых дамоў сталіцы. Абавязкова прыходзьце!

З 22 траўня па 3 чэрвеня
10.00 – 19.00
Адрэса: Г.Мінск, вул. Адзінцова 10. Цэнтр мастацкай творчасці Фрунзенскага раена.
А па-другое, прэзентацыя выставы адбудзецца 24 траўня (субота) а
11.00. Запрашаем усіх!!! Калі ласка, падтрымайце маленькіх мастакоў!

Ініцыяцыя.

Friday, May 16th, 2008

Гэты пост – люстэрка пятага выпуску маёй рассылкі на subscribe.ru (пачытаць усе выпускі рассылкі, каб потым прыняць рашэнне – падпісвацца ці не – можна тут http://subscribe.ru/catalog/psychology.conscious, а падпісацца хутка можна ўверсе зміцеркому, проста пакінуўшы свой email). Ну, такім чынам, на расейскай мове – але паехалі!

Х** вам, духовно продвинутые, в том числе, Рам Цзы. Самый искренний и важный выпуск рассылки. Инициация.

Большой привет, друзья!

Доброго окончания рабочей недели всем, кто работает на дядю, и просто хорошего дня всем остальным!

В этом выпуске – мой подарок вам. Точнее, не совсем мой. Точнее не подарок. Но моя исповедь, которая при прочтении под должным углом навсегда изменит вашу жизнь. Просто дочитайте до конца. Но перед началом прочтения отключите критицизм и выйдите из скорлупы защиты, из своего священного домика – граля, в которым – вы всемогущи, но за которым – вы рабы и духом нищи (заговорил стихами, но на самом деле так просто получилось, не специально).

Сегодня – пятый выпуск нашей рассылки. То есть у нас небольшой День Рождения. Поэтому, вначале, в качестве вступления, я вернусь к целям рассылки, и еще раз попробую спросить у себя, у Тани Путятиной – зачем это делается.

Со времени первого выпуска рассылки многое изменилось, и многое стало понятнее. Чтобы не обманывать читателей (конечно, я имел в виду – друзей) рассылки – две прошлые недели были не самыми лучшими (это – попсовая оценка, однако пишу искренне, и сознательно не убираю этого слова. Не хочется сейчас, после правки и перечитывания выпуска, изменить это на – не самыми осознанными, на самыми полными смысла и цели) в моей жизни. Я уверен, вам знакомы состояния, когда вы понимаете, что сейчас обманывать себя, прятаться за спортом, друзьями, девушками – не имеет смысла, и вы открываете себя своему состоянию, и ждете, что случиться с вами, что поменяется, в чем вас осенит. Я тоже ждал, но даже не предполагал, что то, что я обрету будет настолько искренним, и настолько моим. Это – невероятно. Я не могу поверить в существование этого. Пока не могу. Я всегда верил, что все – не просто так. Но чтобы вот так – даже и не думал в этом направлении.

Эти состояния – ломки, переживания, анализа имеют смысл. Они могут означать вот что. В первом, хорошем (хорошем только для меня – для других это может иметь совершенно другой смысл) случае – это рост вашей души, и я называю это инициацией. Во втором – ваша душа (сейчас под душой я понимаю вашу глубинную сущность) страдает от насилия с вашей стороны. Со мной имел место первый случай. Вернее, все началось с точно непозитивной ломки, но закончилось ростом, инициацией. Настолько убедительной, что захватывает дух, меняется все. То есть ИНИЦИАЦИЕЙ. Сейчас я стараюсь быть искренним, невыпендрежным, и всегда готов ответить на любые ваши вопросы по этому выпуску. Так получилось, и я уверен в этом, чувствую всем своим естеством, что он – ключевой. Что дальше – будут надстройки. Вы не поверите – моя жизнь (духовная) поменялась целиком за одну неделю. То есть не поменялась – я вернулся к себе, а все мы в детстве знаем себя. Но потом – просто забываем. Можность и убедительность возвращения не вызывает у меня сомнений, что это – действительно так. Однако, я открыт для критики – любой. Так как знаю, что это – становится делом моей жизни. Не просто найти. Я уже нашел. Но воплотить эти знания на 100% в свою жизнь, и помочь (показать пример, подтолкнуть – все что угодно, это уже вторично, это – дело техники) другим.

На моем беларускоязычном блоге есть два девиза. Продолжай умирать для прошлого и Начало. Оба имеют историю. Оба – прожиты, и прочувствованы моей попой (извините са такой стиль, просто в жизни я бы сказал именно так – попой, а может немного грубее). Сейчас появляется новый девиз – а для меня – новая веха в моей жизни – Инициация. Я не изучал теорию инициаций, мне просто банально и обычно нравится это слово, и интуитивно я чувствую, что оно – точно выражает то, что происходит внутри, а самое главное, и объективное (в этом секрет изменения – начинайте с внутреннего себя, но не забывайте изменять ваше окружение – ваше внешнее) – снаружи.

Вот. Немножко рассказал предысторию создания рассылки. Идея сделать это витала в воздухе уже долгое время. И вот время реализации наступило перед самым началом этой самой ломки. Так что не обессудьте, если первые выпуски кажутся расплывчатыми, неясными. Но все-таки в них есть дух, и они искренни. Они помогли мне – я цеплялся за них, чтобы не отдалиться за себя очень уж далеко. и это получилось! В том числе, с помощью вашей энергетики и поддержки.

(more…)

This is Magazine style post.

Wednesday, May 14th, 2008

This blog is moved towards another senses and another feeling then it was devoted firstly, when created. So are you welcome – first english and what more magazinf style post. Just lots of funny pictures-impressions from my life. As well as some thoughts in belarussian language.

Great news is new mailing list basing on subscribe.ru services has started, and 4 posts are done. The main aim of this list and activities is to show to you my situation of self improvement inside. In the way how it is really looks like. I am not a master, I am not a guru. And I have strongly logical and mathematical type of thinking. I have intuition and ability to understand what is worth of studying, and what – not. Also there are insights of self improvements which would help in your studying of self-exploring. The list is called “Self-development. Exploring of your self. Look on the inside.” and it means that I won’t teach you, still would provide some pushing ideas. Just to show. Just to push. For consious life. But it is a pitty – the list is in Russian language – here you are able to study deliveries which I have already done http://subscribe.ru/catalog/psychology.conscious. If you like them – at the top of blog you could find subscription form. Just put your email, and here we are! At now this subscription has 52 friends, and this is just a beginning! You are welcome! Just forgot. What is great in this subscription – friends of mine – Tanya Putyatina – tooks part in it, and that is great, as she biologisy and psychologist. We together would try to create a world of creativity and harmony there. To help and show you a way. Which way – I do not really know. But I believe it exists!

Funny-happy car

One more time – this is invitation and recommendation to everyone to use services provided by Tanya

The world of linux – kiev’s metro


Me two years ago. Young actually as at now. Happy. Believing in self concuois state :)

That is called in Russian as “The could of histrionics covered this guys. 2008, Bonn.”

I like this photo.

People from the former USSR would understand me. For foreigners – just imagine USSR well known, famous (for sure with very questionable popularity) prison.

Bonn. 2008. A girl with yellow nose :) I find this really funny!


Не давай им хлеба из рук, не учи быть сильнее себя.. Группа Пилот в Минске.

Wednesday, May 14th, 2008

Парні пяюць па-расейску, таму і назва пасту адпаведная.

Сустрэнемся там!