Posts Tagged ‘Ксю’

Любімыя людзі ў шапцы

Thursday, January 3rd, 2008
Кахаю цябе

і хочу мець дзетак

Мой прыгожы Тата

Табе. Зіма. Сэрцы.

Saturday, December 1st, 2007

Абдымаю, бяру на рукі –
Чуеш гэтыя гукі?
Гэта нашыя сэрцы.

Кахаю. Не баюся кахаць. Веру.

Wednesday, November 21st, 2007

Нездарма больш чым паўгода таму назад паявіўся вось такі запіс Каханне… Мае каханне… З чаго яно складаецца?.

Толькі зараз прыйшло ўсведамленне майго кахання да Ксю. Я зразумеў, адчуў вельмі важную рэч. Аб ёй я думаў шмат часу; і шмат дзён, тыдняў, месяцаў, гадоў я праводзіў не з тымі. Адказ вельмі просты. Ёсць каханне фізічнае, каханне цела, якое базуецца на фізіялагічных працэсах, і ёсць каханне духу, асобы, калі ты асазнаны падчас кахання, калі твая галава кружыцца ад асазнання моманту, шчасця, радасці падчас думак аб любімай жанчыне.

Ёсць некалькі прынцыпаў такога кахання. Аб гэтым я раскажу апасля, а зараз яшчэ раз – фотаздымак, які будзе вісець у нашай з Ксю комнаце, на галоўным месцы:) Выбачайце, не магу не марыць. Праўда гэта не мара, а дакладная вера, веданне, што так будзе!

Вочы каханай

І вершык, які з’явіўся неўзабаве апасля майго прызнання:

Я начал писать,
когда полюбил впервые.
Я плакал впервые,
когда признавался тебе.
А раньше глаза твои
нежным омутом были.
Сейчас я в них
нахожу вдохвовенье себе.

Пакуль. Усім жадаю кахання, веры і моцы асобы, каб здзейсніваць свае мары!

Вершыкі!

Tuesday, July 3rd, 2007

Нешта нашло. Нарадзіліся два вершыкі на расейскай мове. Мабыць гэта да таго, што нейкага разрыву і барацьбы ўнутры няма, і я зноў добра стаўлюся да мовы майго дзяцінства і юнацтва (здаецца, і я не ставіўся дрэнна, проста было досыць цяжка захаваць да яе добрыя адносіны апасля вывучэння гісторыі Беларусі і г.д.)

В своём доме.

Любимая мелодия,
Струны моего сердца
Задевает.. То ласково, то небрежно,
жаля..

И мысли обычные,
серых мыслей стая,
Кружиться и плачет горько,
И тает..

Обещания, взгляды
ненужные, беспризорные,
Помнят ночи прозрений,
Томные, скользкие..

Но не суть, и не важно,
И они не причём!
Ты вернулся в свой дом.
Ты теперь – в своём доме!

Июнь 2007.

Прысвячаецца К.

Я боюсь говорить слова!
Нет, не всем, только той, что не рядом.
Чтоб потом не виниться, не каяться,
Не смотреть испуганным взглядом.

Но ведь можно рискнуть!
И поверить! И попробовать нужно тоже,
Чтоб потом не виниться, не каяться,
В одиноком предсмертном ложе.

Июль 2007