Я вучуся кахаць Вас.

Твая начная сарочка белая
Мяне люта трымае, цяне, варожыць.
Музыка, вочы, скулы, постаць смелая -
І нішто мяне больш у жыцці не трывожыць.

Я падаю кудысьці, з радасцю забываючы
Тое, ад чаго я бягу, дзеля чаго прыйшоў да цябе.
Смяюся, Вас моцна, да болю сціскаючы -
Ведаю, такое каханне мае хутка прайдзе.

Але ж не адпусціць ціхі сум па тваіх вачах..
І праз палову году, мацнейшы, зімовы,
Прыеду здалёк, каб патрымаць цябе на руках.
Уеду далёка, з агеньчыкам у сэрцы новым.

так будзем жыць доўга - я тут і там,
Здзіўляючы адзін аднаго думкамі светлымі, новымі.
Паўгода ўжо гарыць у грудзях пажар па Вам.
Здаецца, да шчасця такога мы былі не гатовыя.

Сёняшні вечар. Менск. Я зусім разгублены -
заўтра сустрэча з Вамі. У каторы раз
Я гартаю сумна, пьяна старонкі, кнігі мінулыя.
Я вучуся любіць Вас, мілая. Я вучуся кахаць Вас.

24.06.2008

Кожны раз, калі сур’ёзна задумваюся пра каханне, разумею яго па-рознаму. Калі пачынаю кахаць - адчуваю па-рознаму. Гэта кажа, што няма абсалютаў, няма гарантый, што ваш пункт гледжання на штосьці будзе з вамі ўвесь час. Памятайце пра тое, што ў вас ёсць адказнасць перад Вамі - праз некалькі месяцаў, гадоў, дзесяцігоддзяў.

Прывяду свае разуменне, адчуванне кахання на цяперашні час. Для мяне - гэта магчымасць праз год скарыстацца такою машынаю часу і ўспамятаць - а што было тады. Гэта дапамагае будаваць заканамернасці развіцця, росту ці дэградацыі самаго сябе.

Каханне, сэкс, хімія целу - як гэта звязана? Я думаю, калі сэкс асазнаны - ён вельмі падобны да шчырага позірку ў вочу каханай, ці танцу разам, ці маўчанню. Каханне праўляецца апасля некалькіх гадоў адносін, калі хімія адыграла сваю ролю. Калі апасля гэтага два чалавекі па ранейшаму могуць моўчкі шмат часу глядзець адзін аднаму ў вочы - яны могуць мець шанец на каханне (а магчыма, я хацеў сказаць, шанец на стварэнне кахання). Я гляджу любімаму чалавеку ў вочы. І я разумею, што гэта сусвет. Неадчыняльны. З неверагоднаю глыбіною. Калі ў мяне няма такога адчування - то магчымыя два варыянты разгледжання. Першы - наступны: я проста наасазнаны зараз, і мне трэба пабыць аднаму, сабраць волю ды думкі, раслабіцца, падумаць аб тым, чаму эгаізм малюе ў галаве такія малюнкі. І гэты варыянт не значыць, што штосьці не так у адносінах паміж людзьмі. Штосьці не тое ў маіх адносінах да сябе ў першую чаргу, а потым - да любімага чалавека. Мне бачыцца, што любімым людзям не трэба казаць адзін аднаму - ну вось, штосьці не так, падчас такіх станаў. Асабліва людзям пошуку, ці па іншаму, людзям, якія асазнана хочуць быць асазнанымі. Каму, як не такім людзям, ведаць, што ўсе зменьваецца, і твой родны любімы чалавек не можа заўсёды быць ветлівым, ці глядзець моўчкі ў вочы. Другі ж варыянт - гэта калі сапраўды няма кахання, і няма адчування вось такое блізкасці, няма абагульняльнага. Калі вельмі проста - няма веры.

Людзі ў пошуку не даражаць каханнем. Не даражаць з пазітыўнага пункту гледжання. Для іх свабода і асазнанасць - важней. Іх цяжка ўтрымаць целам, ежаю, чымсьці яшчэ. Іх не трэба ўтрымліваць, калі іх шлях супадае з вашым. Калі ім не трэба ісці насупраць свайму шляху з-за вас, яны будуць з вамі па сваёй волі. Але не павінна быць сентыментальнай прывязі да адзін аднаго. Можа быць вера - мы будем разам увесь час. І тады да - пакуль будзе існаваць вера - людзям не трэба прывязвацца. Але толькі не словы - я з ёю, ці з ім, бо мы разам шмат часу. Людзі павінны расці. Адчыняць сябе. Расквітаць. Людзі нараджаюцца і паміраюць адныя.

Каханне цесна звязана з асазнанасцю. Калі абодва чалавекі не маняць сябе, не бягуць ад чагосьці, не хаваюць свае страхі за ідэялам кахання. Тут жа з’яўляюцца думкі аб бястрашшы ў паводзінах з каханым чалавекам - калі іграць роль, але не быць сабою, каханне таксама можа абгортвацца хованкай ад сябе, ад іншых. Успамінаюцца словы Ўладзіміра Любарава аб партнерстве ў каханні:
Уважение в любви - это счастье другого человека.
Уважение в семье - это комфортное одиночество (отграниченность) внутри совместного существования
Уважение в партнерстве - это свобода и необусловленность в принимаемых совместно решениях.
Для мяне жыцце разам - гэта каханне, сям’я, партнёрства. Таму маем счасце іншага, добрую адзіноту (я б перадаў сэнс так. Калі табе можна сказаць падчас таго, як твой партнёр нешта ў цябе пытае - я зараз хачу пабыць адзін, і ні ў кога не будзе пытанняў - а чаму, і што здарылася, і ні адзін не заякарыцца на гэтых словах), свабоду і не абумоўленасць. Быць бястрашным - не значыцца быць без абаронным. Быць бястрашным значыцца не баяцца папасці ў непрыемную сітуяцыю, а гэта тое ж самае, як верыць у сябе і адчуваць свой стрыжань, які цяжка пагнуць, і які толькі закаляецца ў экстрыму.

(more…)